Shopping Cart
Your Cart is Empty
Quantity:
Subtotal
Taxes
Shipping
Total
There was an error with PayPalClick here to try again
CelebrateThank you for your business!You should be receiving an order confirmation from Paypal shortly.Exit Shopping Cart

geld is een middel, geen doel

Blog

Blog


view:  full / summary

Niet intermediair maar iuxtamediair

Posted on April 14, 2014 at 5:00 AM Comments comments (1191)

Op 15 april heeft initiatiefnemer Willem Vreeswijk van VVP een bijeenkomst van New Financial Forum belegd, waarin de deelnemers gaan nadenken over hoe de financiële sector in elkaar gezet zou kunnen worden als we helemaal opnieuw zouden kunnen beginnen.

 

We starten vanuit de volgende vraagstelling: “Stel dat jij vandaag achter de tekentafel zit met de vrijheid de financiële branche opnieuw en volledig naar eigen inzicht te mogen inrichten. Hoe zou jij dan de volgende vragen beantwoorden?

Welke waarde en verantwoordelijkheden passen er volgens jou bij de adviesrol?

Welke waarde en verantwoordelijkheden passen er volgens jou bij de bemiddelingsrol?

Welke waarde en verantwoordelijkheden passen er volgens jou bij de aanbiedersrol?”

 

Opvallend is dat de adviesrol als eerste wordt genoemd, en de bemiddelingsrol als tweede. In mijn boek ‘De consument is financieel bewusteloos . . . nou en?’ beschrijf ik nog maar eens dat bank- en verzekeringsdiensten in de basis helemaal niet zo moeilijk zijn. Ofwel je hebt in een huishouden geld over of je hebt tekort voor de dingen die je in je leven wil. Daarvoor kun je bij een bank terecht. Of je loopt het risico in bepaalde gevallen veel geld kwijt en je wilt die risico’s met anderen delen. Daar zijn verzekeraars voor.

 

Veel moeilijker is het niet. Toch zijn we er de afgelopen decennia in geslaagd om financiële zaken complex te maken. Door bankdiensten met verzekeringsdiensten te gaan combineren. En fiscale stimulantia er in te brengen. Zogenaamd in het voordeel van de consument. Maar of dat ook uitgekomen is, is de vraag.

 

Maar goed: als je niet dagelijks met geldzaken te maken hebt is het handig als je iemand hebt die die dingen voor je kan regelen. Daardoor is het intermediair ontstaan. De term zegt het al: ‘inter-‘ betekent ‘tussen’ en ‘mediare’ betekent ‘bemiddelen’. Ook het intermediair moet leven, dus ze worden betaald door de banken en verzekeraars. Behalve als het om complexe producten gaat. Dan is dat sinds 2013 verboden.

 

Want langzamerhand begonnen verzekeraars en banken perverse prikkels te geven aan dat intermediair **, waarbij het maar de vraag was of het belang van de consument gediend werd…. De overheid (niet alleen nationaal / ook internationaal) denkt dat het beter is voor de consument wanneer de financieel adviseur niet beloond wordt door de aanbieder. Dat daardoor de adviseur meer naast zijn klant gaat staan dan tussen de klant en bank / verzekeraar in.

 

Sindsdien zoeken het intermediair én de aanbieders (banken / verzekeraars) naar hun nieuwe rollen. In de rol van intermediair is het logisch dat er een overeenkomst is tussen het intermediair en de aanbieder enerzijds (de aanstellingsovereenkomst) en tussen het intermediair en de consument anderzijds (dienstverleningsdocument). Maar als de adviseur náást de klant moet gaan staan is het niet logisch om hem inter-mediair te noemen!

 

Daarom introduceer ik in mijn boek de ‘iuxta-mediair’.

 

‘Iuxta’ = ‘naast’

 

In principe gaat de consument een (rechtstreeks) contract aan met een bank of een verzekeraar. Maar hij kan zich laten vertegenwoordigen door zijn iuxthamediair, die naast hem staat. Het is dus niet langer de verzekeraar of de bank die bepaalt of de iuxthamediair wordt ‘aangesteld’. Het is de consument die dat doet. De aanbieder heeft te accepteren dat de iuxthamediair optreedt namens die klant. Als tijdens de looptijd van een financiële dienst de verzekeraar of bank informatie verstrekt aan de consument dan doet hij dat tegelijkertijd aan de iuxthamediair. De iuxthamediair heeft als voordeel dat hij daardoor meerdere signalen ontvangt, die hij beter kan interpreteren dan de eenzame consument die een enkele mededeling krijgt. Uiteraard snort de iuxthamediair ook de markt af om al degenen, die hem het vertrouwen hebben gegeven hun zaak te behartigen, ook goed te dienen. Zo ontstaat er in ieder geval voor een deel een nieuwe vorm van financiële dienstverlening.

 

Over hoe banken en verzekeraars zich beter kunnen (gaan) gedragen ten opzichte van de consument kun je lezen in mijn boek ‘De consument is financieel bewusteloos . . . nou en?’. Voor € 19,50 (exclusief € 4,50 verzendkosten) te bestellen via www.rgkpf.nl of via Bol.com.

 




** Rapport “Marktwerking op de markt voor hypothecaire kredietverlening / De kwaliteit van advisering door tussenpersonen over hypothecaire producten en aanbieders” Ecorys-NEI mei 2004

Pensioenknip verboden? Belachelijk!

Posted on March 22, 2014 at 5:00 AM Comments comments (837)

Oei! Even niet mee gekregen. De brief van Staatssecretaris van Sociale Zaken Klijnsma van 4 november 2103, waarin zij met ingang van 1 januari 2014 de Pensioenknip verbiedt.

 

Pensioenknip? Ja. Stel: jouw werkgever heeft een pensioen voor je geregeld bij een verzekeringsmaatschappij. In zo’n vorm dat er een kapitaal beschikbaar komt op je pensioendatum. Dat kapitaal mag je niet opvragen en mee naar de Bahama’s gaan. Dat moet omgezet worden in periodieke pensioen-uitkeringen zo lang je leeft. Verzekeringstechnisch een vorm van lijfrente.

 

Stel nu verder dat je vandaag een brief krijgt van de verzekeraar dat er binnenkort € 100.000 beschikbaar komt. De verzekeraar gaat berekenen hoe hoog de uitkering gaat worden.

 

Levens- en sterftekansen

 

Hij moet bedenken hoe lang hij zal moeten uitkeren. Dus houdt rekening met levens- en sterftekansen. Want aan de ene verzekerde zal hij tot zijn 105-e uit moeten keren. En aan de andere verzekerde maar een jaar. Immers, de uitkering stopt bij overlijden.

 

Rentevergoeding

 

De verzekeraar houdt die € 100.000 voorlopig onder zich en kan daarop rendement maken. Hoeveel dat de komende vijf, tien, twintig, veertig jaar zal zijn weet niemand. Ook de verzekeraar niet. Dus gaat hij uit van de huidige rentestand. Die ligt op dit moment rond 1,5% a 2%.

 

Levenslang geen hogere vergoeding!

 

Je moet als consument dit aanbod accepteren. Want pensioen is een levenslange uitkering. Maar wat gebeurt er nou als de verzekeraar straks een hoger rendement gaat maken? Daar profiteer je als gepensioneerde niet van mee! Eigenlijk te gek voor woorden. Een aantal jaren geleden bedacht men daarom de Pensioenknip.

Er wordt berekend dat uit die € 100.000 er levenslang een uitkering zou kunnen komen van bijvoorbeeld € 6.000 per jaar. Die uitkering verzekert men dan voor vijf jaar. Daarvoor is - laten we zeggen - € 30.000 nodig. De rest van het kapitaal - € 70.000 – wordt vijf jaar opzij gezet. Dat levert dan na die vijf jaar bijvoorbeeld € 76.000 op.

Dit alles in de hoop dat de rente, waarmee de verzekeraar rekent na die vijf jaar (wat) hoger zal zijn en de uitkeringsgerechtigde dan méér zou gaan krijgen dan € 6.000 per jaar.

 

Dit is op zich een stap in de richting om de consument mee te laten profiteren van een betere rentevergoeding.

 

Pensioenknip verboden

 

Staatssecretaris Klijnsma heeft dat echter verboden. Volgens haar evaluatie hebben maar een beperkt aantal mensen mee gedaan. 1% of zo’n 100 personen. De meesten komen nu aan het eind van de vijf-jaarsperiode en hebben niet geprofiteerd van een rentestijging. Integendeel. De rente is verder gedaald sinds 2009. Dus voor hen heeft het niet gewerkt.

Verder zou dit systeem extra advies vergen en extra uitvoeringskosten. Dat zou in het nadeel zijn van de gepensioneerde.

 

Sociaal?

 

Je vraagt je af waarom een Staatssecretaris van SOCIALE ZAKEN het systeem juist nu verbiedt. Ja, de rente is lager dan in 2009. Maar de kans op erg veel lager is minder groot dan dat deze de komende tien, twintig jaar weer hoger wordt. Dus zeker vanaf nu moeten consumenten van het systeem kunnen profiteren. Je vraagt je ook af waarom maar 1% van de blijkbaar 10.000 mensen van de Pensioenknip gebruik heeft gemaakt.

Iedere weldenkend mens zal het niet accepteren dat hij levenslang een vergoeding van 1,5% a 2% zal gaan krijgen zonder ooit een kans op meer. Is dit wel voldoende verteld aan die consument?

 

Door de verzekeraar? Waarschijnlijk niet. Die lacht in zijn vuistje. Want als straks de rente weer aantrekt heeft hij de winst. En ze zullen krokodillentranen hebben gehuild bij de staats dat het ‘toch wel heel veel extra uitvoeringskosten met zich mee brengt’. Want hoe komt Klijnsma anders aan dat argument?

 

Is het de consument verteld door de adviseur? Velen zullen het misschien ook gemakkelijker hebben gevonden om tegen de klant te zeggen: “hier is het aanbod van de verzekeraar. Teken bij het kruisje en ik ben weg”. Want de praktijk is dat de consument een brief krijgt van de verzekeringsmaatschappij waarin het beschikbaar komen van het kapitaal wordt aangekondigd en welke uitkering zal gaan krijgen. Velen zullen dat als een voldongen feit accepteren.

 

Het is onbegrijpelijk en belachelijk dat juist een Staatssecretaris van SOCIALE Zaken deze maatregel heeft genomen. Ze hoefde deze maatregel helemaal niet te torpederen. Op zijn minst gewoon laten bestaan. En bevorderen dat verzekeraars en pensioenadviseurs het beter uit zouden gaan leggen aan hun klanten.

 

Wie komt er nu op voor de gedupeerde burgers?

 

Winstdelende lijfrenten

 

Overigens is de Pensioenknip nog steeds een gekunstelde vorm om consumenten te laten profiteren van een mogelijke rentestijging in de toekomst. Dat ook ‘verkeerd’ uit kan pakken zoals we de afgelopen vijf jaar hebben bezien. Maar waarom dan niet een vorm van ‘winstdeling’ zoals dat bij kapitaalverzekeringen geldt?

 

Nabrander

 

Michael Visser wees me er op dat Tweede Kamerlid Helma Lodders (VVD) in december 2013 de regering heeft opgeroepen om de mogelijkheden voor verzekerde te verbeteren. (Klik hiernaast) hier)

 

Emile Soetendaal / SZW twitterde dat een onderzoek in de week van 24 maart gaat beginnen. SZW gaat eerst met verzekeraars om de tafel. Mjah... Valt uit die hoek veel te verwachten? Welke 'machtsmiddelen' heeft SZW om in de private overeenkomsten tussen verzekeraars en werkgevers / werknemers 'in te grijpen? Ik ben zeer benieuwd.

 

Maar waarom dan de 'pensioenknip' verbieden? Daarmee lijk je eerst oude schoenen weg te gooien voordat je nieuwe hebt.


Deze blog is oorspronkelijk gepubliceerd op 22 maart 2014

Verzekeraars weten zelf niet dat pensioen een verzekering is

Posted on March 19, 2014 at 4:55 AM Comments comments (1068)

Mijn klomp brak weer eens. Verzekeraars die zelf niet weten dat pensioen een verzekering is. En daarmee de jongens en meisjes op de bassisscholen verkeerde informatie geven. Dan zitten we toch wel op een heel verkeerde weg.

 

In ‘Verzekerd-Mini’ - een bijlage van het magazine ‘Verzekerd’ van het Verbond van Verzekeraars en speciaal uitgegeven in verband met de Week van het Geld - mag de 11-jarige Jorna onder andere verbondsdirecteur Richard Weurding interviewen. En in dat mini-magazine ook een verhaal over een gastles van Michel Lamie, topman van de Goudse Verzekeringen op een basisschool.

 

In het interview zegt Richard Weurding tegen Jorna op de vraag ‘Waarom geven jullie gastlessen?’: “Omdat we het belangrijk vinden dat jullie snappen dat je soms moet sparen om iets te kunnen kopen. Of sparen voor later, zoals voor je pensioen.”

 

Michel Lamie legt op een vraag ‘Wat is pensioen ook al weer?’ uit: “dat je geld nodig hebt voor als je op je 67 stopt met werken. ; Ik werk en elke maand stop ik geld in een pot voor als ik straks niet meer werk. “

 

Heren toch! Dat is toch geen pensioen! En u werkt nog wel in de verzekeringsbranche!

 

Bij pensioen zorgen we ervoor dat mensen die dat nodig hebben periodiek (meestal per maand) geld op hun rekening krijgen bijgeschreven. Voor ouderdomspensioen - en vaak ook bij nabestaandenpensioen - levenslang. Hoe lang dat ook is. Daar zijn ze van verzekerd.

 

Het geld wat daarvoor nodig is wordt opgebracht door werkgevers en werknemers (en in bepaalde gevallen de ondernemers zelf voor zichzelf). Dat geld brengen ze bij elkaar in een pensioenfonds of bij een verzekeringsmaatschappij. En het pensioenfonds of de verzekeringsmaatschappij gaat de maandelijkse uitkeringen doen als iemand oud is of ziek. Of aan zijn nabestaanden als hij dood gaat.

 

Het is dus geen spaarpot!

 

Want als iemand zijn pensioengerechtigde leeftijd niet haalt en geen pensioengerechtigde nabestaanden heeft dan krijgen zijn nabestaanden echt geen geld. Dat zou je toch bij een spaarpot wel verwachten.

En het maakt niet uit of iemand na zijn pensionering 70 jaar of 105 wordt. Hij kan levenslang rekenen op een ouderdomspensioen. Als iemand dat van een spaarpot moet doen dan raakt het geld een keertje op als iemand denkt zijn geld op te kunnen maken tot 86-jarige leeftijd (actuariële eindleeftijd) maar vervolgens (veel) ouder wordt.

 

Er zijn al jongeren - waaronder Jonge Democraat Ilja Boelaars - die het idee hebben dat pensioen een spaarpot is. Dat is niet zo! Ga dat idee nou niet versterken, heren verzekeraars.

 

Helaas is de week van het geld 2013-2014 voorbij. Dus je kunt het niet meer terug draaien. Maar het lijkt mij wel handig om tijdens de volgende ‘weken van het geld’ het juiste verhaal te vertellen.

 

Ik hoop dat Weurding en Lamie dát kunnen verzekeren.



Uitkomst uit het debat met Arno Dolders

Posted on March 13, 2014 at 4:50 AM Comments comments (1268)

Uit het debat met Arno Dolders (klik hier) naar aanleiding van zijn artikel in het Financieele Dagblad en mijn reactie in twee blogs zijn een paar interessante gezichtspunten naar voren gekomen.

 

In de eerste plaats is mijn vraag: “Welke financiële adviezen bedoelt Dolders?” helder in beeld gekomen.

 

Arno Dolders splitst deze tijdens het debat in drieën:

· Rondom wonen (hypotheek)

· Zekerheid (overlijdens- en arbeidsongeschiktheidsrisico)

· Oudedagsvoorziening.

 

Rondom wonen

 

Tijdens het debat zegt Dolders dat het door hem geschetste probleem (‘veel mensen ontberen het nodige financiële advies’;) daar nog wel mee valt. Op zichzelf accepteert de consument dat hij voor een hypotheekadvies moet betalen. Zij het dat deze vaak meegefinancierd kan worden. En dat is – aldus Dolders - vanaf 2018 een punt, omdat je vanaf dan niet meer dan 100% van de waarde van het huis gefinancierd kan worden. Dus niets extra’s. Dus ook de advieskosten niet. Maar op dit moment dus feitelijk geen probleem. Behalve dan dat banken het volgens Arno Dolders optisch goedkoper kunnen adviseren dan een onafhankelijk adviseur.

 

Mijn opvatting daarover is: de consument wil in wezen geen hypotheek. Hij wil een huis. Heeft daarvoor doorgaans niet genoeg geld en went zich tot partijen die hem daaraan kunnen helpen. Als hij van een ‘onafhankelijk adviseur’ te horen krijgt dat deze hem een hypotheek kan leveren voor een prijs tussen € 1.700 en € 2.400 en de bank stelt dat hij deze daar kan krijgen voor € 800 dan lijkt het vrij logisch dat een consument kiest voor die van de bank. Maar…..het betekent dat hij de toegevoegde waarde van de onafhankelijk adviseur (die namelijk met de consument mee denkt, hem helpt kiezen en voor hem de markt afstruint om hem een zo optimaal mogelijke hypotheek te leveren) én ‘de bediening door de bank’ (=hypotheekverkoop) niet voldoende voor ogen heeft. Een onafhankelijk adviseur is – als het goed is – iets volstrekt anders dan een bank of een verzekeraar. Maar als de consument dat niet ziet, aan wie ligt dat dan?

 

Zekerheid

 

In het debat spitst Arno Dolders dit toe op het risico van overlijden en arbeidsongeschiktheid. Dolders ziet met name in eigen huis dat er in 2013 een terugloop is van 25% in de productie van overlijdensrisicoverzekeringen. Ik ben het met hem eens dat het geen intrinsieke behoefte is van een consument om over deze risico’s na te denken. Maar moet je daarvoor de wet (weer) veranderen en dus weer een aantal mensen provisie gaan verlenen opdat zij (dan blijkbaar) de prikkel hebben om de consumenten te bewegen het risico in te zien en te verzekeren? Daarbij merkte Arno Dolders overigens na afloop van het debat nog op dat hij niet wil dat de adviseur van tevoren er van uit gaat dat er ook werkelijk een verzekering wordt gesloten. Dát zou moeten afhangen van de inventarisatie. Desgevraagd meldde Dolders dat de adviseur dan aan de consument vooraf bekend moet maken hoeveel dat ‘inventarisatie-/adviestraject’ zou moeten kosten en dat het de klant heel duidelijk zou moeten zijn dat - als het niet tot een verzekering zou komen (omdat het risico er niet zou zijn) - de klant de advieskosten direct zou moeten betalen. Dolders noemde tijdens het debat dat zo’n analyse ca € 300 zou moeten kosten. Ik vraag me af hoeveel consumenten (en zeker zij met een smalle portemonnee, waarvoor Dolders zegt op te komen) dat geld daarvoor over hebben. De vraag is ook of het zoveel moet kosten. Bij een gemiddeld huishouden zou toch al vrij snel boven tafel moeten kunnen komen óf en zo ja, wat het risico is. En als het risico er is al vrij snel een verzekering te sluiten moet zijn.

 

Bewustwording van het risico los je m.i. niet op door verkopende ‘adviseurs’ daartoe te bewegen. Veel meer zullen overheid, pensioenfondsen en het Verbond van Verzekeraars daarvoor campagnes moeten ontwikkelen. Daarbij is het overigens ook interessant eens te onderzoeken hoe groot de risico’s werkelijk zijn voor de consument én de maatschappij als geheel.

 

Oudedagsvoorziening

 

Arno Dolders wees er op dat pensioenrechten omlaag gaan. Maar zijn provisie gedreven adviseurs dan de weg om dat aan het volk bekend te maken? Hier ben ik het ook eens met Dolders dat de consument het weinig interesseert. Maar hoe komt dat? De consument blijkt volgens onderzoek niet verder te willen kijken dan tien jaar vooruit. EN hij ziet dat de huidige generatie senioren een (steeds toenemend) aanvullend pensioen heeft boven de AOW. En als hij zich er in verdiept merkt hij dat men het vanuit de financiële sector al ‘complex’ noemt als men het over ‘pensioen’ gaat hebben. Veel consumenten zijn al geholpen als ze een snelle globale indicatie kunnen krijgen van hoe de pensioenvlag ervoor staat. En dat kan al. Bijvoorbeeld de Pensioenschijf-van-vijf op de site van het Nibud of de tool “Straks: Pensioen” in AFAS Personal Plus. Maar ga geen (online) opties aanbieden, waar de consument meer dan zes gegevens moet gaan invullen. Dat blijkt in de praktijk alleen te werken voor freaks. Voor een snelle, hapklare brok informatie zullen pensioenfondsen, verzekeraars én vermogensbeheerders hun gegevens pijlsnel ter beschikking moeten stellen aan software leveranciers. Deze kunnen dan de consument laten zien: ‘het is jofel’, ‘het is maar zo-zo’ of ‘dit gaat niet goed’.

 

Intermediair-verzekeraar

 

Mijns inziens speelt er nog wat anders. Arno Dolders zegt in het debat dat als iemand zaken doet met een bank die bank het geld geeft (bij een hypotheek), het ‘opbouwproduct’ verzorgt én de verzekering sluit (via een dochter). Blijkbaar doet dan een maatschappij als Legal & General niet mee en dat doet zeer. Zeker als blijkt dat het intermediair de producten ook niet meer verkocht …eh… geadviseerd krijgt.

 

Meer intermediair-verzekeraars zullen dit probleem ondervinden. Maar vast houden, nee terug willen naar het via provisie beloonde intermediair lijkt mij niet de weg. M.i. moeten partijen als Legal & General (ook) de poorten openen voor consument die (al dan niet geholpen door een adviseur) besluiten om zich te verzekeren. Want dat wordt de toekomst. Een adviseur, een financiële praatpaal, een buddy die tegen zijn klant zegt hoe hij een verzekering af kan sluiten. En verder niet tussen consument en verzekeraar in zit. Maar naast de klant staat.


Een leeuw in schaapskleren

Posted on March 10, 2014 at 4:50 AM Comments comments (1732)

Vandaag maakte ING bekend dat ze een proef gaan starten waarbij de bank gegevens over betalingsgedrag van hun klanten door kan geven aan bedrijven die daardoor de klant (eventueel via ING) aantrekkelijke aanbiedingen kunnen doen. Uit de artikelen in het Financieele Dagblad en de overige media valt op te maken dat Directeur Particulieren Hans Hagenaars het alleen aan wil bieden aan die klanten die dat willen. Er wordt waarschijnlijk een hoop marketing-effort en ICT-kosten aan besteed.

 

Ik heb de afgelopen jaren mee mogen denken aan software-systemen die het de consument gemakkelijk zouden moeten maken te zien waar hun geld vandaan komt en waar het naar toe gaat. Er zijn verschillende systemen (AFAS Personal en View on Cash) die in staat zijn om de dagelijkse uitgaven al grotendeels te rubriceren. Albert Heijn is ‘huishouden – boodschappen’. Uitgaven bij V&D worden wat lastiger te categoriseren. Maar goed, het gaat allemaal al beter dan neerpennen in een schriftje.

 

Om deze gegevens als consument op je scherm te krijgen moet je nogal wat doen. Eerst uitzoeken hoe je de gegevens van je bank moet downloaden. (Als je verschillende banken hebt op verschillende manieren). Daarna ‘weg zetten op je computer’. Om het vervolgens zien terug te vinden en te uploaden in je Personal Financial Managementsysteem; ofwel je digitale huishoudboekje.

 

Genoeg afhaakmomenten voor de consument. Dit kán slimmer.

 

Het is technisch mogelijk om – als ik mijn bankpasje door de betaalterminal bij Albert Heijn haal – direct in mijn huishoudboekje de post ‘huishouden – boodschappen’ bijgewerkt te hebben. Maar….dan moet er een lijntje liggen tussen mijn bank en mijn digitale huishoudboekje. Daar kan ik als consument toestemming voor geven en in de lead blijven.

 

De afgelopen jaren is door de ontwikkelaars van dit soort software een beroep gedaan op de banken om aan dat lijntje tussen hen en het huishoudboekje van de consument mee te werken. Zeker in een tijd, waarbij het voor de consument meer dan ooit noodzakelijk is om inkomsten en uitgaven goed in beeld te krijgen, is dit een handig hulpmiddel. En bij banken staat klant-belang toch centraal?

 

Overigens zou het niet alleen om een huishoudboekje gaan. Ook de gegevens van hypotheken en andere kredieten, spaar- en beleggingsrekeningen en (levens- en inkomens-)verzekeringen – die nu nog vaak her en der bij banken en verzekeraars lopen – zouden op die manier meer overzichtelijk aan de consument getoond kunnen worden.

 

Maar de banken weigeren hieraan mee te werken!

 

Met name vanuit de mond van Hans Hagenaars heb ik persoonlijk gehoord dat banken NOOIT aan zoiets mee zullen doen. Reden? ‘Wij zijn commerciële instellingen en zullen kijken waar voor ons handel zit. Dan gaan we er zeker niet aan meewerken dat concurrenten gemakkelijk kunnen zien welke producten de consument bij ons heeft’. Of woorden van gelijke strekking. Daarbij vulde hij aan dat klanten van ING ook dáár de beschikking hebben over een huishoudboekje.

 

Op mijn vraag hoe dat dan moest met huishoudens waar rekeningen bij verschillende banken lopen én die hun hypotheken, beleggingsrekeningen, verzekeringen elders hebben repliceerde Hagenaars met ‘dat doen ze dan maar bij mij’.

 

Op mijn vraag hoe hij dat zag met bijvoorbeeld gegevens over verzekeringen die nooit via ING zouden kunnen lopen omdat de consument dat bijvoorbeeld regelt via zijn werkgever was het antwoord van Hagenaars: ‘dat klopt de klant dan maar in ons systeem in’.

 

Het wekt geen verbazing dat met deze mind-set ING niet vóór de consument geld wil verdienen. Maar áán de consument.

 

Ik weiger dus te geloven dat ING mijn klantbelang centraal stelt. Zeker niet na mijn vorige ervaring met ING (zie blog ‘Toen de leeuw nog blauw was’;) Daar doet geen bankierseed wat aan af!.

 

Maar weet je: een heleboel mensen zeggen nu over te stappen naar een andere bank. Ik voorspel: dat doet slechts een klein groepje. Want anderen vinden het veel te veel gedoe. En waar moet je naar toe? Zijn de andere banken zoveel beter? (Behalve Triodos; en ASN misschien).

Dus ING kan gewoon zijn eigen koers varen.

 

Betaal-Bank

 

Het wordt de hoogste tijd dat we betalingsverkeer bij dit soort commerciële baken weg gaan halen. Gewoon een Betaal-Bank inrichten die zich alleen bezig houdt met ‘geld’ van A naar B te verplaatsen. En die verder geen commerciële truuks uit zal halen met MIJN GELD!!



Schadeverzekeringen zonder provisie; goed voor wie?

Posted on February 10, 2014 at 3:45 AM Comments comments (777)

In AM van 7 februari stelt dr. Fred de Jong dat de ‘adviseur gebaat is bij een provisieloze schadepolis’. Daarmee zou de adviseur zijn onafhankelijke positie sterker maken. Maar onafhankelijk van wie: van de klant? Of van de verzekeraars? Of van beiden?

 

In een Twitterdiscussie over dit onderwerp kwam nog naar voren dat ‘het goed zou zijn voor de consument’. Maar ook dat ‘verzekeraars vol voor direct (writing) gaan’ en dat ‘dat niet zo handig is als zij je beloning bepalen’.

 

Waar hebben we het over?

 

Op zichzelf klinkt het aannemelijk dat het goed is als de tussenpersoon (of assurantieadviseur) zich rechtstreeks laat belonen door de consument.

 

Bij levens- en inkomensverzekeringen (zeker die tegen koopsom) is er in de afgelopen decennia van alles mis gegaan, wat volgens mij de consument duizenden zo niet tienduizenden euro’s gekost heeft. En nog steeds kost. Dit is mede het gevolg geweest van het systeem van afsluitprovisie: in één mep (een boel) geld als de tussenpersonen zo’n verzekeringen sloot.

 

Bij (particuliere) schadeverzekeringen is een omgekeerde trend waarneembaar. Vroeger hoorde je nogal eens van het ‘kleine lettertjes – grote gebouwen’-principe (Als verzekeraar wel geld binnen harken maar niet uitkeren). Pieter Storms kon er zelfs een heel programma over maken.

Maar nu lijkt er rust aan dat front. De polisvoorwaarden zijn veel beter leesbaar gemaakt en niet gedicteerd door juristen. Mijn indruk is ook dat schadeafwikkeling veel vlotter gaat. Niet meer op elke schade een expert zetten voor de controle. Maar meer afgaan op het vertrouwen in de klant.

Natuurlijk. Er zijn uitzonderingen. Minder controle werkt (helaas) ook fraude in de hand. Daar waarschuwen verzekeraars dan ook regelmatig voor en over. En er zijn (voor de consument onzichtbaar) systemen waarbij verzekeraars elkaar informeren over notoire brokkenmakers. Maar verder lijkt er niet zoveel aan de hand dat dit noopt tot aanpassing van het systeem.

 

Uiteraard hoor ik de signalen dat tussenpersonen van alleen de particuliere schadeprovisie niet kunnen leven. Tenzij zij ernstig gebruik gaan maken van internet en een grote volume aan verzekeringen doen. In dat geval wordt de behandeling van de ene klant betaald uit de provisie, die men krijgt van de andere. Is dat unfair ten opzichte van die ‘andere klant’? Ik denk dat als je het een keer goed uitrekent die ‘andere klant’ een enkele euro meebetaalt aan de behandeling van de ‘ene’ klant die meer mailt, belt of vragen stelt. Daar zal ‘die andere’ waarschijnlijk niet wakker van liggen. Ook al als hij weet dat - als bij hem de behoefte aan hulp stijgt - hij daar ook niet extra voor hoeft te gaan betalen. Dus ook daarom geen reden om het systeem aan te pakken.

 

Laten we het eens van de kant van de consument bekijken.

 

Verzekeringen zijn voor de meeste consument dingen waar ze liever niet over nadenken. Uit allerlei onderzoeken blijkt dat de consument ‘verliesavers’ is. Bij verzekeren kan dat gevoel er zeker zijn. Je moet immers geld afdragen en je weet nooit of je er iets voor terug ziet.

 

“De consument koopt zekerheid” werd mij in mijn B-cursus destijds geleerd. Ja hoor, natuurlijk. En daarom doen ze het ook massaal?

 

De reden dat we massaal motorvoertuig- en zorgverzekeringen afsluiten komt omdat het wettelijk verplicht is. Vaak is ook de opstalverzekering verplicht. Maar dan door de financier van het pand.

Over een AVP moet je zelf al na gaan denken. Ook over inboedel. Jongeren, die hun eerste huis inrichten met spullen van marktplaats en de kringloopwinkel zien een inboedelverzekering niet zo zitten. Pas als het serieus wordt: dure computers, stereo’s etc. wordt het menens.

 

Maar wie wijst hen er dan op? Als je ouders van huis uit gebruik maken van een tussenpersoon kan het zo zijn dat hij het ook voor de kinderen gaat regelen. Misschien krijgen studenten van hun bank een signaal bij hun studentenrekening. Maar verder......?

 

Uit cijfers van het Verbond van Verzekeraars blijkt dat 96% van de huishoudens een inboedelverzekering heeft. Dat is best behoorlijk. Hoeveel daarvan direct en hoeveel via tussenpersonen tot stand is gekomen blijkt helaas niet.

 

Wat hebben we dan verder nog? Rechtsbijstand, recreatie (reis, caravan, boot). Verder zou ik het niet weten.

 

Werk van de tussenpersoon

 

Vooral voor die niet verplichte verzekeringen is het goed als er iemand is die de consument er op wijst. Dat is een mooie taak voor de assurantietussenpersoon. Die – als hij het goed doet – voor de consument ook nog eens de markt afstruint en (en masse) bij verzekeraars inkoopt. Ook tijdens de looptijd van een verzekering. Daarmee houdt hij de verzekeraars alert.

 

De waarde van een schadeverzekering bewijst zich pas als er ook werkelijk schade is. Dan moet de consument op een zo vlot mogelijk manier uit de brand (soms letterlijk) geholpen worden. Ook dan kan een tussenpersoon zijn toegevoegde waarde bewijzen.

 

Beloond door de verzekeraar

 

Dat de verzekeraars de tussenpersoon belonen voor zijn diensten is in het opzicht van de particuliere schadeverzekeringen mijns inziens geen probleem. Er zit veel minder verkooppush achter die we wel bij de inkomens- en levensverzekering zagen. Hoe meer de tussenpersoon bij dat soort verzekeringen aan eenheid verzekerd bedrag sloot des te meer ging de kassa rinkelen. Zeker bij een afsluitprovisie kon dat behoorlijk doortikken.

Bij schadeverzekeringen sluit je als tussenpersoon geen verzekering voor een Porsche als de klant een Fiat heeft aangeschaft. Dus ge- (of mis-)bruik is niet zo aan de orde.

 

Enige verkoopdrive is bij dit soort schadeverzekeringen niet erg. Integendeel. Het zal veel meer moeite kosten om als tussenpersoon aan de consument uit te gaan leggen dat hij jou zal moeten betalen voor een advies nog voordat hij voor een verzekering bemiddeld heeft. Dan zullen mijns inziens vrij veel consumenten kiezen voor direct writing.

 

Positie verzekeraars

 

Als het de verzekeraars er om te doen is dat ze liever veel meer aan direct writing willen gaan doen dan denk ik dat een aantal zich nog eens achter de oren moet krabben.

 

Hoeveel verzekeringsmaatschappijen kent een gemiddelde consument?

 

Ik weet het niet. Maar ik zie niet of nauwelijks reclame van een serie verzekeringsmaatschappijen die ik – na ruim 35 jaar in het vak – best ken. Maar mijn buurman vast niet.

 

Je bekend maken onder het grote publiek is veel moeilijker dan onder een beperkt aantal tussenpersonen. En hoe wil je langs de directe weg aantonen dat die consument bij jou beter af is dan bij je conculega? Ik vrees dat de marketingkosten nog wel eens hoger zouden kunnen zijn dan de provisie die zij aan tussenpersonen afdragen.

 

Als verzekeraars daarop toch aan het voorsorteren zijn, zoals Fred de Jong stelt, is dat idee dan afkomstig van de grotere concerns? Die ook nu al aan direct writing doen? Om daarmee zowel de conculega’s als de tussenpersonen een hak te zetten?

 

Dus....

 

Streven naar een markt voor (particuliere) schadeverzekeringen zonder dat de tussenpersoon provisie krijgt is – zeker op dit moment - niet zinvol. Niet voor de consument. Niet voor de tussenpersonen. En ook niet voor een (groot?) aantal verzekeringsmaatschappijen.


Toen de leeuw nog blauw was

Posted on February 6, 2014 at 3:40 AM Comments comments (1138)

Ik ben van de ‘Giro-Blauw-past bij jou’-tijd. Ruim veertig jaar geleden opende ik mijn girorekening. Om op het postkantoor het geld uit mijn loonzakje op mijn rekening te laten storten. Ik ben vervolgens altijd nog met een rekening of twee blijven hangen bij de Postbank en nu dus bij ING. Hoewel ik mijn hoofdrekeningen bij ASN en Triodos heb.

 

Mijn schoonvader is ook bij ‘de giro’ gebleven. Zes-cijferig rekeningnummer. Tot invoering van IBAN-gedoe. Hij dacht tot een aantal jaren geleden nog dat de mensen bij de Postbank ambtenaren waren. In ieder geval – mijn schoonmoeder deed de administratie – decennia-lang trouw aan Giro / Postbank / ING. Een rekening om het loon op te ontvangen en om te betalen. En wat te sparen.

 

Na overlijden van mijn schoonmoeder deed ik de administratie voor pa. Daarom ook van de rekening bij ING een ‘en/of’ gemaakt. Op naam van pa en van mij. Ik deed de betalingen. (‘Allemaal via de computer jongen? Wat zijn ze toch knap tegenwoordig hè?’;) Hij gebruikte zijn pasje voor de dagelijkse dingen.

 

Twee jaar geleden verhuisde pa naar een aanleunwoning. Het huis –waar hij vele tientallen jaren met zijn vrouw woonde – werd verkocht. Daar zat een overwaarde in. € 80.000. Dus die stalden we eerst op de giro-rekening van pa. Later op de spaarrekening bij ING. Dat hadden we - na familieberaad - bestempeld als ‘huuraanvullingsbuffer’. De huur van de aanleunwoning en bijkomende service- kosten waren eigenlijk te hoog voor zijn pensioen. We wisten natuurlijk niet hoe lang hij daar zou gaan wonen. Dus van dat geld zou hij op zijn minst vele jaren de huur moeten kunnen betalen.

 

Toen het geld er pas stond heb ik nog even contact gezocht met ING. ‘Of zij er iets slims mee wisten te doen’. Verder dan het aanraden van een paar beleggingsfondsen kwamen ze niet. De familie vond beleggen maar niets. Dus daar maar laten staan. En de rente die ING toen gaf was toen wel redelijk. En elders een spaarrekening openen op naam van pa en mij? Dat zou ik nog wel eens uitzoeken.

 

Mee-denk-bank


Ineens krijg ik twee weken geleden een brief. Van ING. Aan de houders van de rekening “W. N….. e/o R. G….” Letterlijke tekst:

 

”Dat u bij ons terecht kunt voor vragen over uw bankzaken, dat weet u. Maar weet u ook bij wie? Vanaf vandaag kun u bij ons veel persoonlijker uw bankzaken regelen. Wij staan namelijk voortaan voor u klaar: uw eigen Personal Banking Team.

 

Wie zijn wij?

Uw Personal Banking Team bestaat uit drie personen. Uw Accountmanager, uw Kantooradviseur en uw Personal Banker. Zo krijgt dienstverlening van Personal Banking een nieuw gezicht. Of liever gezegd: drie nieuwe gezichten. De contactgegeven die u bij deze nieuwe gezichten horen vindt u op bijgevoegd visitekaartje. Waarvoor u ons kunt benaderen leest u in de folder.

 

Persoonlijke en deskundige hulp

Als team zorgen wij ervoor dat u persoonlijk en deskundig wordt geholpen bij uw dagelijkse bankzaken en bij financiële vraagstukken. Bijvoorbeeld bij vragen als ’Haal ik met sparen wel voldoende rendement of zou ik een deel van mijn vermogen beter kunnen gaan beleggen?’. En : ‘is het in mijn situatie wel of niet verstandig om extra af te lossen op mijn hypotheek?’ Doordat wij uw financiële situatie leren kennen, kunnen we met u meedenken en u de aandacht geven die u als Personal Banking-klant verdient. “

 

Wow! Veertig jaar klant en nu staan er ineens drie mannen (geen vrouw) voor mij klaar! Voor al mijn dagelijks bankzaken. En voor alles wat ik over geld wil vragen…..

 

Helaas zit er bij de brief een visitekaartje van ING-kantoor Breda. Waar mijn vrouw en ik tot drie jaar geleden 32 jaar hebben gewoond. En pa tot december woonde. Toen is hij namelijk overleden.

 

Ik Twitterde dat ik blij was ‘dat ING me na 40 jaar zag staan. Maar dat ik daarvoor naar Breda moest terwijl ik in Koudum (Frl) woon….’

Heel alert werd de Twitterconversatie door ING onderschept. Ik moet dan wat glimlachen. Want ik zie daar een paar studenten voor me die naar schermen turen, kritische berichten over ING opsporen, die mij dan Twitterberichten gaan sturen en mij vervolgens - op echt allervriendelijkste manier - naar de privé-berichten achter Twitter leiden. ‘Ze gingen het uitzoeken! ‘

 

Gisteren een telefoontje van een meneer van ING uit Leeuwarden. Mijn accountmanager.

“U belde over iets als een verkeerde mailing of zo? Kunnen we het daar even over hebben?”

Ik zat bij de dierenarts en ons hondje zakte net als gevolg van een narcose langzaam door de poten. Dus liever een ander keer. Morgenmiddag?

“Nee; dan bel ik geen klanten. Vanavond kan. Of vrijdagavond”

“Eh nee, dat komt me niet uit. Stuurt u maar een mail dan bel ik u wel een keer” sprak ik af.

Toch belde een uurtje later de ING-meneer om voor de andere middag een bel-afspraak te maken.

 

Hij klonk niet bijster enthousiast. En ik wist wel waarom.

 

Keurig op het afgesproken tijdstip werd ik gebeld. Ik vertelde dat ik me erover verbaasde dat ING mij ineens als klant zag staan en dat ik nu van alles zou kunnen vragen op financieel vlak….

“Ja meneer, nieuw bedieningsconcept. U heeft dat kunnen lezen in de brief en de folder. Dat geldt voor iedereen met een vermogen boven de € 75.000.”

“Eh…ja…Maar waarom alleen voor de rekening die mijn schoonvader samen met mij had? U weet dat ik nog meer rekeningen bij uw heb?”

“Ja, dat kan ik zien.”

“En u kunt ook zien dat er geen € 75.000 meer op staat?”(We zijn namelijk de erfenis aan het afwikkelen en een deel van het geld is naar andere bankrekeningen gegaan)

“Ja, dat zie ik ook. Maar waar wilt u heen?”

“Kan ik dan nog steeds op mijn Personal Banking Team rekenen?”

“Nou ja… we bekijken dat per half jaar….”

“Dus ik krijg over een half jaar een briefje dat ik geen Personal Banking Team meer heb?”

“Ja, daar komt het wel op neer. Maar zullen we het hier bij laten? Ik heb nog meer klanten. Ons bloemetje al ontvangen?”

 

Er is nog steeds niet veel veranderd in consumenten-bankieren. Niet IK ben van belang. Maar mijn SALDO.

Dat geeft niet. Maar kom daar dan gewoon eerlijk voor uit. Stuur mij dan een brief met de volgende tekst:

 

“Zo lang u bij ons een vermogen hebt van meer dan € 75.000 kunnen we tijd en geld vrij maken om een Personal Banking Team voor u klaar te hebben staan. Uiteraard zal dat team met u gaan kijken of we van uw vermogen nog meer kunnen maken. En of vermogen dat elders staat naar ons overgeheveld kan worden. Of dat wij de eventuele hypotheek voor u kunnen gaan regelen. Want u begrijpt: wij gaan geen adviezen geven over zaken die u elders heeft en daar laat staan. Dat kunnen wij niet betalen. En wij gaan u ook niet vragen om ons voor advies te betalen. Want daar is onze bankstructuur niet op ingericht.

 

Komt uw vermogen - dat bij ons staat - onder de € 75.000 dan zult u begrijpen dat wij u deze service niet meer aan kunnen bieden. Natuurlijk kunt u dan nog terecht op onze kantoren. Maar dan wel graag als het er om gaat om verder met ons bankzaken te doen. Een algemeen advies kunnen wij ook daar niet geven. Dat begrijpt u”.

 

Ja dat begrijp ik. Met alleen een betaalrekening en nog een piepklein spaarbedrag bij ING heeft de bank onvoldoende marge om hun medewerkers (uren?) met mij mee te laten denken. Businesswise begrijp ik dat volkomen. (Hoewel: hoeveel zullen ze in die veertig jaar al aan mij en mijn schoonouders verdiend hebben?)

 

Hoe dan ook: doe alsjeblieft niet alsof je ineens een meedenk-bank bent geworden! Hoe hoog of laag het saldo ook is. Want dat blijkt niet waar!

 

Dan weet ik liever waar ik aan toe ben. Zoals toen de leeuw nog blauw was. Betalen en sparen. Eventueel een lening of een hypotheek. Maar verder geen schone schijn!

 

(Maar toch – om met de Paus te spreken -: ‘Bedank voor die blumen’.)

Hoe Achmea zijn (woekerpolis-)straatje schoon veegt....

Posted on Comments comments (2039)

Hoe Achmea zijn straatje schoon veegt….

 

“Dag meneer Goedhart, met Achmea Adviesdiensten. Wij zijn uw tussenpersoon voor uw lijfrentepolis bij Avero Achmea. We willen het over uw lijfrentepolis hebben. Waarschijnlijk gaat u straks minder geld krijgen dan er nu in de polis zit en wat u er nog aan gaat betalen. We willen kijken of er een oplossing is”

“Zoals”

“We kunnen die € 42.000 overlijdensrisico er uit halen en apart verzekeren tegen een goedkopere premie.”

“42,000? Er is m.n. een nabestaandenlijfrente in de vorm van een overlevingsrente van € 9.000 per jaar ten behoeve van mijn vrouw verzekerd, toch?”

“Oh dat wist ik niet. Dat staat hier niet in mijn scherm. Ik zal even bellen met mijn collega van Avero.(..) Ja dat klopt. Er is een nabestaandenlijfrente.”

“Kunt u me daar ook een alternatief voor bieden?”

“Nee. Dat product kennen we niet. Ook geen andere verzekeraar durf ik te beweren.”

“Maar we kunnen het toch nabootsen? Een kapitaal verzekeren waaruit die € 9.000 per jaar moet voort komen? Zoals dat bij pensioen ook dagelijks gebeurt?”

“Oh, dat zullen ze bij de afdeling pensioenen vast wel kunnen. Wij kunnen dat niet bieden”.

“Maar voor die € 42.000 kunt me wel een alternatief bieden?”

“Jazeker; hoe wilt u die verzekerd hebben? Gelijkblijvend of annuitair dalend?”

“Liefst zoals nu. Als 110% van de waarde van de verzekering.”

“Dat kan niet. Dat product kennen we niet. Overigens: als we de overlijdensrisicoverzekering er uit halen en apart verzekeren, dan kan het geen lijfrente meer zijn”.

“Waarom niet?”

“Dan wordt het een losse overlijdensrisicoverzekering. En dan kan er geen lijfrente uit voort komen”

“Maar ik kan toch gewoon vragen om een lijfrentebepaling op de polis te zetten dat – zodra ik dood ga - het kapitaal beschikbaar komt en mijn vrouw er een nabestaandenlijfrente voor moet kopen?”

“Nee, dat kan niet. Dat product kennen we niet”

“En als het geen lijfrente meer is, dan kan ik de premie ook niet meer aftrekken?”

“Nee, dat klopt.”

“Dus….als ik gewoon alles verzekerd wil laten zoals het nu is, een lijfrenteverzekering met volledige aftrek van de premie dan ….”

“Dan kunnen wij u geen passende aanbieding doen. Dan schudden we elkaar de hand en alles blijft zoals het is”.

“Eh… maar in feite zegt u dat u mijn risico van overlijden goedkoper kunt verzekeren?”

“Ja. Voor ongeveer een derde van de premie, die u bij Avero betaalt”.

“Oke. Als u dat dan eens doet binnen mijn huidige verzekering bij Avero. Gewoon, door het tarief per eenheid verzekerd bedrag lager te stellen? Dan ben ik toch ook goedkoper verzekerd tegen overlijdensrisico?”

“Nee, dat kunnen wij niet. Daarvoor moet u bij Avero zijn.”

“Maar u bent toch van hetzelfde concern? U bent van ACHMEA Adviesdiensten. Ik ben verzekerd bij Avero ACHMEA. Dat is toch dezelfde club?”

“Nee, dat moet u anders zien. Avero Achmea staat los van ons”

“Maar u had het net over ‘uw collega bij Avero Achmea’?”

“Toch moet u dat anders zien.”

“En als ik dat niet anders wil zien?”

“Dan is dat uw keuze. Kan ik u verder nog van dienst zijn?”

“Eh…nou nee…ik zou niet weten hoe u mij überhaupt van dienst bent geweest…U begint met mij te bellen, te zeggen dat ik goedkoper te verzekeren ben, maar het is dan plotseling geen autoverzekering meer maar de verzekering van een boot; vervolgens zeg ik dat ik toch graag mijn auto verzekerd wil houden en dan zegt u dat geen alternatief bieden, omdat ik ‘iets anders wil’…. (?) Nee, dan kunt u mij blijkbaar niet van dienst zijn. Maar had u dat van tevoren niet kunnen bedenken?”

“Nee. U wilt niet veranderen, dus dan laten we het zo. Dan wens ik u nog een prettige middag.”

 

Een wat verkorte versie van een hersteladviesgepsrek, waar Achmea midden in de zomer bij mij mee aan komt zetten. Dat tot niets leidt als IK (als consument) in feite gewoon DEZELFDE DEKKING wil houden omdat het mij past, maar ACHMEA de bestaande DEKKING NIET OP EEN ALTERNATIEVE MANIER KAN BIEDEN omdat het ACHMEA niet past. Omdat ze ‘het product niet kennen’, het niet binnen hun systemen past, ze welke andere reden dan ook hebben om mij niet tegemoet te komen.

 

ACHMEA kan nu wel een vinkje achter mijn naam zetten in hun rapportage naar de AFM. “Klant benaderd. Wilde niet meewerken aan een wijziging. Situatie ongemoeid gelaten…..”

 

Nu maar hopen dat ik antwoorden krijg op mijn klacht en vragen, die ik twee maanden geleden heb gesteld aan de directie van Achmea ‘leven en pensioen’.

 

Zorgen….

 

Ik maak me zorgen. Ik heb toevallig ‘een beetje’ verstand van levensverzekeringen. Ik kan doorvragen, de consequenties overzien. Hoeveel andere consumenten zullen dat kunnen? Hoeveel consumenten zullen op een alternatieve aanbieding in gaan ‘omdat het goedkoper is’, maar waarbij dan de lijfrentevorm verlaten wordt, terwijl daar ooit bewust voor is gekozen? Hoeveel consumenten zullen – als ze wel een lijfrente willen houden – dan maar gewoon te duur voor overlijdensrisico verzekerd blijven? Terwijl in feite aangetoond wordt dat Achmea het met minder premie voor het overlijdensrisico kan doen?

 

Nu is dit toevallig bij Achmea. Maar bij hoeveel andere verzekeraars speelt dit?

 

Ik vrees dat dit een actie van Achmea is geweest in het kader van de ‘hersteladvies-push’van de AFM. En dat ze al lang blij waren weer een vinkje te kunnen zetten….

 

Ontwoekeren….

 

Volgens mij is er heel eenvoudige oplossing. Verzekeraars stellen binnen de bestaande producten het tarief, de premie per eenheid verzekerd bedrag naar beneden bij. Ze verlagen ook nog eens de kosten. En het probleem is opgelost. Maar met dit soort gesprekken in mijn achterhoofd vrees ik het ergste. Het woekerpolisdossier woekert waarschijnlijk nog vele jaren door, waarbij verzekeraars met grote bezems bezig zijn. Hun straatje schoon te vegen…..

 


Rss_feed